سبک زندگی «توماس پیترفی»؛ پناهنده ۲۱ ساله بی‌پولی که انگلیسی بلد نبود، اما امپراتوری ۷۷ میلیارد دلاری ساخت

اگر فکر می‌کنید برای موفقیت در بازارهای مالی حتماً باید از بچگی پول داشت باشید، مدرسه بازرگانی رفته باشید و همه چیز سر جایشان باشد، توماس پیترفی (Thomas Peterffy) ثابت می‌کند که سخت در اشتباهید. این مرد ۸۰ ساله که بنیانگذار و رئیس «Interactive Brokers» است – یکی از بزرگترین کارگزاران الکترونیک در آمریکا با ارزشی بیش از ۷۷ میلیارد دلار – اصلاً قرار نبود غول دنیای ترید شود. ماجرا از جایی شروع شد که در ۲۱ سالگی، با چند دلار جیب‌خالی و بدون حتی یک کلمه انگلیسی بلد بودن، از مجارستان فرار کرد و پا به خاک آمریکا گذاشت . نه مدرک دانشگاهی داشت، نه پول، نه زبان؛ فقط یک چیز داشت: عادت به روزdreaming (خیالبافی)؛ همان چیزی که خودش می‌گوید از مدرسه به ارث برده چون معلم‌ها به خاطر دیسلکسیاش او را «شاگرد بد» خطاب می‌کردند، اما حالا رمز موفقیتش را همین خیالبافی می‌داند: «بزرگتر که شدم، این خیالبافی ادامه پیدا کرد، ولی دیگر در مورد رسیدن به اهدافم خیال‌پردازی می‌کنم» .

اما شاید جذاب‌ترین بخش سبک زندگی پیترفی، وسواس عجیبش برای «کارآمدی» و «حذف حرف‌های زائد» است. او که در یک کشور سوسیالیستی (مجارستان) بزرگ شده، از بچگی ناکارآمدی‌ها را می‌دیده و می‌گوید: «به نظرم خوش‌شانس هستم که در یک کشور سوسیالیستی بزرگ شدم، چون ناکارآمدی‌ها برایم خیلی واضح بودند. همیشه به این فکر می‌کردم که چطور می‌شود کارها را بهتر کرد» . وقتی وارد بورس آمریکا شد، دید معاملات دستی و کاغذی انجام می‌شود. پیشنهاد کامپیوتری‌کردن سیستم را داد، اما مدیریت گفت «نه». چه کرد؟ رفت و اولین کامپیوتر دستی تاریخ بورس را طراحی کرد! یک مهندس الکترونیک استخدام کرد و خودش کدنویسی‌اش را انجام داد؛ دستگاهی که قیمت آپشن‌ها را نشان می‌داد. نتیجه؟ شد بنیانگذار «Timber Hill» و بعداً «Interactive Brokers» . جالب اینجاست که حتی نحوه حرف زدنش هم «بی‌حرف و کارآمد» است. همکارش می‌گوید مصاحبه کاری‌اش ۵ تا ۱۰ دقیقه طول کشید، پیترفی گفت: «می‌تونی بیای کار کنی، حقوقش هم این قدر است. تمام» . خودش می‌گوید: «سعی می‌کنم خیلی رو راست باشم. چند کلمه حرف می‌زنم اما پیامم واضح است. آدم‌ها معمولاً از حد لازم کلمات بیشتری استفاده می‌کنند» .

از نظر عادات حرفه‌ای، پیترفی یک «مرد جزییات» واقعی است. همکار قدیمی‌اش تعریف می‌کند که در دهه ۸۰ میلادی، هر شب لیست تمام معاملاتی را که در آن روز انجام شده بود با خود به خانه می‌برد و تک‌تک آن‌ها را بررسی می‌کرد: «می‌دید که آیا سیستم دارد آن طور که انتظار داشت عمل می‌کند. صبح اول وقت تغییراتی که باید اعمال شود را به ما تحویل می‌داد» . اما نکته مهم‌تر، طرز برخورد او با ضرر و شکست است. پیترفی دو بار ورشکستگی نزدیک را تجربه کرده: یک بار در ۳۰ دقیقه نیمی از سرمایه ۱۰ ساله‌اش را از دست داد، بار دیگر بعد از یک عمل جراحی، سیستم خودکارش در یک سقوط ناگهانی بازار بیشتر سرمایه را نابود کرد . واکنشش؟ هیچ‌کدام را به پای دیگران ننوشت. همکارش می‌گوید: «به جای اینکه بگوید “تقصیر کیه؟”، می‌گفت “چه اشتباهی شد و چطور سیستم را درست کنیم که دیگر تکرار نشود”». این همان سبک زندگی یک تریدر واقعی است: انضباط بدون سرزنش، کارآمدی بدون حرف زدن اضافه، و مهم‌تر از همه، این باور که می‌شود از صفر مطلق شروع کرد و به قله رسید. به قول خودش: «من خیالبافم؛ ولی خیال‌هایم را اجرا می‌کنم»