آیا انرژی ارزان ایرانی از سد تحریمها عبور می کند؟
بازارهای گاز پیرامون ایران بیش از هر زمان دیگر تشنه تأمین انرژی پایدار هستند. عراق به دلیل نیاز فوری به برق، در صدر فهرست مشتریان باقی مانده است و ترکیه نیز علی‌رغم رقابت شدید، هنوز بازاری راهبردی محسوب می‌شود. با این حال، بهره‌برداری واقعی از پتانسیل پاکستان، هند و عمان مستلزم غلبه بر موانع دیپلماتیک و جذب سرمایه‌گذاری خارجی است.
برای آنکه ایران به یک بازیگر اصلی در این عرصه تبدیل شود، نه تنها باید زیرساخت‌های فرسوده تولیدی خود را بازسازی کند، بلکه باید دیپلماسی انرژی خود را به طور جدی بازنگری نماید. تغییر معادلات منطقه‌ای و تمایل کشورها به کاهش هزینه‌های انرژی، فرصتی طلایی برای تهران ایجاد کرده است که نباید از آن غافل شد.
اگر این تعاملات بر اساس قراردادهای بلندمدت و دور از تنش‌های سیاسی ساختاردهی شوند، می‌توانند جریان ارزی پایداری برای کشور ایجاد کرده و جایگاه منطقه‌ای ایران را ارتقا بخشند. آینده تجارت گاز منطقه نه تنها به ظرفیت تولید، بلکه به هنر دیپلماسی در اتصال به شبکه‌های مصرف بستگی دارد. در نهایت، سرمایه‌گذاری هوشمندانه در پروژه‌های انتقال و بهره‌گیری از ظرفیت‌های ترانزیتی می‌تواند ایران را از یک صادرکننده سنتی به یک هاب بزرگ در تجارت گاز آسیا تبدیل کند. این مسیر دشوار اما پرسود، راهی برای تأمین امنیت ملی و توسعه اقتصادی پایدار در دهه‌های پیش رو است و نیازمند عزم ملی و رویکردی واقع‌بینانه در سیاست خارجی می‌باشد. تداوم این مسیر مستلزم آن است که ایران به عنوان تأمین‌کننده‌ای قابل اعتماد شناخته شود. دستیابی به این جایگاه، نیازمند تعهد به قراردادها و افزایش ظرفیت تولید در میدان گازی پارس جنوبی و سایر میادین برای تأمین هم نیازهای داخلی و هم صادرات است. با همسوسازی سیاست‌های کلان اقتصادی با دیپلماسی انرژی، ایران می‌تواند به عنوان قطب برتر گازی منطقه در جهان شناخته شود.
